Bir client herhangi bir multicast sunucudan veri akışını başlatmak için IGMP kullanır.IGMP sayesinde routera aslında register olarak belirli multicast gruplara dahil olurlar.IGMP v2 ile birliktede zaten grup bazlı sorgular başladığı için herhangi biri multicast grubundan ayrılmak istediğinde leave mesajını routera atar ve routerda geri dönüşte sadece bu multicast grubuna bir paket atarak multicast yayından yararlanan başka host varmı kontrol eder.Eğer varsa multicast yayını durdurmaz.

Fakat sorun şurada başlıyor.Normalde bizim hostlarımız direk routerlara bağlı değiller.Aralarda layer 2 SW ler sayesinde router üzerinde multicast servera ulaşırlar.Fakat yukarıda router ve host tarafından kullanılan IGMP Layer 3′de çalışan bir protokol olduğundan Switchler üzerinde işe yaramamaktadır.

Cisco’nun bu konudaki çözümü CGMP kullanımıdır.Bir cisco system protokolodür.Multicast router ve SW arasında çalışır.Burada router cgmp server olarak kullanılılr ve bu yöntem cisconun layer 2 multicasting tarafında kullandığı en bilinen yöntemdir.

Router bir IGMP mesajı gördüğünde bir CGMP paketi oluşturur ve bu paketin içinde istek tipi(join-leave) layer2 multicast adresi,clientın mac adresi bulunur.

Bu istek 0×0100.0cdd.dddd mac adresine gönderilir.Bu mac adresinin özelliği tüm switchlerin dinlediği bir adres olmasıdır.Böylece switch bu paketi okur ve multicast   trafiği için sadece belirli portları atar.Switch sadece ilk başta isteği yapan clientlara multicast trafiği için port revize eder.En başta clientlar switch üzerinden routera ulaşıp uzaktaki multicast sunucu için join paketi göndermişlerdir.Böylece diğer portlardaki adamlar multicast trafiğinden bihaber olurlar.IGMPv2 ile layer 3 tarafında çalışan yapı aynı mantık ile çalışmaya devam eder.

Switch üzerindeki belirli portları segmentlere ayırıp güvenlik ve stabilite sağlayabiliriz.Mantıksal olarak ayrılan her bir bölüm tek bir vlan’ı temsil eder.Aynı zamanda oluşturulan her bir vlan kendi broadcast domainini oluşturur.O vlan’a ait portlardan birine bağlı host bir broadcast yaptığında bunu sadece o vlan’a bağlı diğer hostlar işitecektir.Bu vlan içindeki portların herbirine access link denir.
Eğer elimizde iki switch var ise, ve 1.switchdeki vlan 3 ile 2. switchdeki vlan 3′ün görüşmesini istiyorsak her bir vlan arasında access link oluşturmak yerine iki switch arasında trunk link kullanırız.Böylece iki switch arasındaki vlanlar birbirleriyle haberleşebilirler.

Vlanlar genel anlamda ikiye ayrılırlar.Static vlan ve dinamik vlan(VMPS).

Biz yapımızda tek bir switch üzerinde vlanlar yaratarak yönetim sağlayabiliriz.Ama büyük organizasyonlarda tek bir switch bizim işimizi görmeyecektir.Trafiğin üzerinden geçtiği bir çok switch bulunur.Biz bu switchler arasındaki alana switch fabric deriz.Bir frame bu alan içinde bir switch’den diğerine giderken her switch ehdef vlan’ın kimliğini bilmek zorundadır.Bunun bir yolu switch üzerindeki VLAN’lar ile MAC adreslerinin eşleştirildiği filtre tablolarıdır.Ama büyük networklerde bu pek kullanışlı olmayacağından bu amaçla switchler her frame’e bir VLAN ID ekler.Bu işlemede frame tagging denir.Şunları unutmamalıyız:
-VLAN ID hedef aygıtın VLAN’ının tanımlar.
-Taglar ilk switch tarafından eklenir,son switch tarafından kaldırılır.
-Sadece VLAN destekli cihazlar frame tag’dan anlarlar.
-VLAN desteklemeyen bir cihaza bilgi gönderilmeden önce taglar kaldırılır.

Switch üzerinde “sh vlan brief” komutu ile vlan konfigurasyonu hakkında bilgi alabiliriz.Vlan oluşturmak içinse konfigurasyon modunda
“vlan 2″ –> şeklinde komutumuzu gireriz.Buradaki 2 oluşturacağımız vlan numarasıdır.
vlan konfigurasyon modunda iken aynı zamanda “name ilkvlan” komutu ile oluşturduğumuz vlan’a ilkvlan ismini verebiliriz.

Vlan oluşturduktan sonra yapmamız gereken ilgili portları bu vlanlara atamak.Bunun için:
“int fa0/7″ komutu ile belirlediğimiz bir interface’in konfigurasyon moduna geçeriz.Ardından
“switchport access vlan 2″ komutuyla bu interface vlan 2′ye üye yaparız.Tekradan sh vlan brief komutunu girersek fa/07 interface’inin vlan 2′ye üye olduğunu görebiliriz.

Eğer switch üzerinde trunk konfigurasyonunu yapmak istersek:
“show interface trunk” ile varolan konfigurasyonu görüntüleriz.
“show interface fa0/7 trunk” komutu ilede yalnızca belirttiğimiz interface üzerindeki konfigurasyonu görüntüleriz.Bu komut çıktısında status altında interface’in trunk durumu görünür.
Belirli bir interface üzerinde trunkingi aktif etmek için o interface için conf moduna ineriz ve ;
“switch port mode trunk” komutunu gireriz.Bu işlemden sonra trunking modu bu interface üzerinde açılır.

VTP(VLAN Trunking protocol):
Bu protocol sayesinde varolan vlan konfigurasyonları networkdeki diğer switchler ile paylaşılır.Peki buna neden gerek duyarız?Eğer elimizde iki switch var ise bunların her ikisinide manuel olarak konfigure etmek bizim için sorun yaratmaz.Ama organizasyonda 20 switch var ise tek bir switch üzerinde konfigurasyonu yapıp bunu otomatik olarak diğer switchler tarafından öğreneilmesini sağlayabiliriz.
VTP’de 3 mod bulunur.
Server Mode:Bu mod altında vlan konfigurasyonları oluşturabiliriz,değiştirebiliriz veya silebiliriz.Bu yaptığımız tüm değişiklikler diğer switchler ile paylaşılır.Aynı zamanda bu bilgiler NVRAM’de saklanır.
Client Mode:Bu mod altında vlan oluşturma,değiştirme yada silme gibi işlemleri gerçekleştiremeyiz.Vlan bilgisi diğer switchlerle sürekli senkronize halindedir.Ama varolan bilgiler NVRAM’da saklanmaz.
Transparant Mode:Bu mode altında vlanlar oluşturabilir yada değiştirebiliriz.Aynı zamanda bilgiler NVRAM’da saklanır.Server mode’dan tek farkı ise be değişikliklerin diğer switchler ile hiçbir şekilde paylaşılmadığıdır.

Bir switch üzerinde her vlan konfigurasyonu değiştiğinde “revision number” denilen değer artmaktadır.Örneğin elimizde A,B ve C isminde 3 switch olsun.
A switchi üzerinde revision number “0″ iken biz bir vlan ekledik ve revision number “1″e yükseldi.B switchi için revision number halen “0″.A ve B switchi iletişime geçtiklerinde B A’ya benim revision numaram “0″ diyecektir.Bunun üzerine A switchide benim revision numaram senden yüksek ve “1″ diyecektir.Bunun üzerine B switchi A’dan bilgileri kendisine göndermesini ister.A’da kendisindeki en son güncellenen bilgileri(vlan) B switchine gönderir.Böylece artık B switchininde revision numarası “1″ olmuştur.Aynı senaryo A ve C arasındada gerçekleşir ve C switchininde numarası “1″e yükselir.Ardından C switchi üzerine başka bir valn eklersek revision number “2″ olur ve bunu diğer switchlerle paylaşır.

Varsayılan olarak tüm switchler server mode olarak çalışırlar.Bu yüzden şuna dikkat etmemiz gerekir.Bir yapı altında çalışan bir switchi başka bir yapıya monte ederken vlan konfigurasyonlarını silmeliyiz.Aksi takdirde yeni koyacağımız swtich’in revision number’ı bu switchlerden daha büyük ise bunu hepsiyle paylaşıp kendi bilgilerine göre güncelleme yapmalarını isteyecektir.Aslında transparant mode’un varolma sebebide budur.Bu modda switch kendisine gelen VTP konfigurasyon bilgilerini direk reddeder.

Switch üzerinde privileged mode altındayken “show vtp status” komutu ile o switch üzerindeki vtp bilgilerini görebiliriz.

Son olarak “vtp mode server” ile switchi server mode’a alabiliriz.Aynı işlem client ve transparant mode içinde geçerlidir.

Bir bilgisayar diğer bilgisayar ile bağlantı kurmak isterse,ona bir paket yollamak isterse ilk önce hedefteki bilgisayarın kendi localindemi yoksa başka bir networktemi olduğunu kontrol eder.
Farzedelimki hedefteki bilgisayar başka bir networkte.O zaman bilgisayarımız kendi routing table’ını kontrol ederek paketi ulaştırmaya çalışır.
Buda işe yaramazsa bilgisayarımız paketi ulaştırması için gatewayinde belirtilen routera gönderir.
Router aynı şekilde kendi table’ını kontrol eder.Sonuç yoksa kendi gatewayine paketi gönderir.

Routing en basit anlamda bir networkten diğerine geçiş için bir yol haritasıdır.Bu yol haritaları routerlarımıza dinamik olarak başka bir router tarafından yada statik olarak bir admin tarafından hazırlanmış olabilirler.
Bir admin gireceği statik route için bir çok şeyi gözden geçirmesi gerekir.Networkün büyüklüğü,bandwidth,diğer routerların sayısı-modeli,kullanılan hali hazırda protokoller.Tüm bunları static route girmeden önce gözden geçirmeliyiz.
Bir router kendisine gelen paketin hedef ip adresine göre ,yönlendirmeyle ilgili kararı verir.Aslında bu trafik içerisinde bulunan tüm aygıtlar ip paketleri üzerindeki hedef ip adresine göre davranışlarını belirlerler.

Route 3 bölüme ayrılabilir.

1-Static Route
2-Default Route
3-Dynamic Route

Herhangi bir yönlendirme yoksa admin ,router üzerinde static route tanımlamak için ip route komutunu kullanır.

Aşağıdaki resimde işleyişi daha rahat kavrayabiliriz.

Burada HOBOKEN routerının admini 172.16.1.0/24 ve 172.16.5.0/24 statik yönlendirmelerini yapmak durumundadır.Girilen komutlarda gördüğümüz gibi bunu gatewayleri kullanarak yapmış.Bu komutla birlikte hoboken routerının tablosuna bu kayıtlar girilmiştir.
Aynı şekilde s0 ve s1 gatewayleri yerine ip adreside kullanabiliriz.Bunun için yazmamız gereken adresler;

s0: 172.16.2.1
s1: 172.16.4.2

Temel anlamda static route girmeden önce izlememiz gereken adımlar şu şekildedir.

-Varolan tüm networkleri analiz etmeliyiz.Subnet ve gatewaylerini.
-Router üzerinde global configuration mode’a geçeriz.
-Yukarıdaki gibi ip route komutunu hedef ip,subnet mask ve gateway ile birlikte gireriz.
-Global configuration mode’dan çıkarız.
-Copy running-config startup-config komutuyla tüm bu bilgileri NVRAM’e yazarız.

Yukarıdaki hoboken örneğine tekrardan dönücek olursak,buradaki networkde 3 adet routerımız var.Hoboken networkünde pc’ler diğer networklere ulaşabilmek için hoboken router’ı üzerinde gerekli yönlendirmeyi yaptık.Böylece client bilgisayardan gelen paketin üzerindeki hedef ip’ye göre hoboken router’ımız kendi route table’ına bakarak yönelndirmeyi gerçekleştiricek.

Static route tanımlaması yaptıktan sonra bunun route table’a yazılıp yazılmadığını ve çalışıp çalışmadığını kontrol etmemiz gerekir.Bunun için show running-config komutunu kullanırız.Bu komutla birlikte RAM üzerindeki aktif konfigurasyon hakkında bilgi edinebiliriz.

Show ip route komutuylada yazdığımız static route’un route table’a kaydedildiğini teyit ederiz.

Bunların dışında routerlar üzerinde default route’larda girebiliriz.Default route ile table’da kayıtlı olmayan paket geldiğinde yapılıcak işlemi belirleyebiliriz.Routerlar genel olarak default bir route tanımlı halde gelirler.Bunun sebebi internet trafiğine izin vermektir.
Aşağıda default route örneğini görebilirsiniz.

ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 [dış interface]

Bu komutla router üzerine gelen paket kendine ait bir route kaydı yoksa direk 0.0.0.0 networküne gönderilecektir.
Static route girmek için uyguladığımız adımları default route girmek içinde uygulayabiliriz.

-Router üzerinde global configuration mode’a geçeriz.
-ip route komutunu hedef ip,subnet mask ve gateway ile birlikte gireriz.(0.0.0.0)
-Global configuration mode’dan çıkarız.
-Copy running-config startup-config komutuyla tüm bu bilgileri NVRAM’e yazarız.

Dynamic Routing Protocols:

Routing protocol ile routed protocol’u karıştırmamakta fayda var.
Routed Protocol, routerlar arasında,kullanıcı tarfiğini idare etmek için kullanılır.Bir hosttan alınan bilginin hedefe iletilmesini sağlar.

IP ve IPX ‘i buna örnek verebiliriz.

Routing Protocol ise routerlar arasında table paylaşımı için kullanılır.Routing protocol sayesinde bir router network hakkında bildiklerini diğer routerlarla paylaşır.Başkasından aldığı bilgilerle diğer bir routerda route table’ını oluşturur.

Birkaç routing protocolü:

* Routing Information Protocol (RIP)
* Interior Gateway Routing Protocol (IGRP)
* Enhanced Interior Gateway Routing Protocol (EIGRP)
* Open Shortest Path First (OSPF)

Routing algorithms:

Genel anlamda routerların ne iş yaptığından,protokollerden vede ek bilgi amacıyla Autonomous systems’den bahsettik.Buraya kadar gördüğümüz şey bir router üzerine gelen paketi tabledaki en iyi route’u bularak iletir.Peki bunu nasıl sağlıyor.Yani bu kararı neye göre veriyor router kardeşimiz.
Routerlar bu kararı vermek için routing algoritmaları kullanılarlar.Algoritmaları temel anlamda ikiye ayrırabiliriz.
Global routing algorithms ve Decentralized routing algorithms..

Global routing algorithms(LS-Link State olarakda bilinir)’e göre networkteki tüm routerlar,network trafiğinin durumu ve diğer routerlar hakkındaki tüm bilgilere sahip olmalılar.
Decentralized routing algorithms(DV-Distance Vector olarakda bilinir) de ise routerların sahip olmadı gereken bilgi sadece kendilerine direk bağlı olan routerlarla sınırlıdır.Yani networkdeki tüm routerların bilgisine ihtiyaç yoktur.Şimdi bu iki algoritma hakkında birazdaha detaya inicek olursak

LS Algoritmaları:
LS Algoritmalarında her bir routerın uygulaması gereken belli başlı adımlar vardır.Bunlar..

1-Fiziksel olarak kendilerine bağlı olan routerların saptanması ve ip adreslerinin alınması.Bunun için bir router çalışmaya başladığında tüm network üzerine bir HELLO paketi gönderir.Bu paketi alan tüm routerlar kendilerinin ip adresini, gönderim yapan routera ,cevap olarak iletirler.
2-Komşu routerlar için gecikme zamanının(delay time) hesaplanması.Routerlar network’e echo paketleri gönderdiklerinde diğer routerlarda bu echo paketini başka bir echo paketiyle cavaplarlar.Bu trafik zamanında routerlar networkdeki gecikme zamanını hesaplayabilirler.
3-Kendi bilgilerini network üzerindeki diğer routerlara broadcast yapar ve aynı zamanda onlardan bu bilgileri alır.Böylece her bir router network hakkında bilgiye sahip olmuş olur.
4-Özel bir algoritmayla iki nokta(node) arasındaki en iyi yönlendirmeyi(route)seçmek.
İşte buradaki özel algoritmaya “Dijkstra Shortest Path Algorithm” ismi verilmektedir.Bu algoritmayla router network üzerinde topladığı bilgiyi kullanarak bir adet network grafiği oluşturur.Bu grafikte networkdeki routerlar ve onların linkleri bulunur.Her bir link “weight of link” adı verilen bir numarayla isimlendirilir.Bu numaranın işlevi,gecikme zamanı,ortalama trafik veya iki node arasındaki trafiktir.Örneğin bir noktadan diğerine gidecek paket için router bu algoritmaya başvurarak kriterlere uygun en makul yolu(route) seçer.

Dijkstra algorithm genel anlamda şu adımları izler;

1-Router networkün bir grafiğini hazırlar ve kaynak-hedef nodelarını tanımlar.(örneğin V1 ve V2 diyelim).Ardından Adjacency Matrix adında bir matrix hazırlar.Bu matrixde a, Vi ve Vj arasındaki “weight of link”(yukarıda bahsetmiştik)’tir.Eğer Vi ve Vj arasında direk bir link yoksa bu değer sonsuz olarak kabul edilir.
2-Aşağıdaki 3 alan için networkteki tüm node’ların bir durum kaydını oluşturur.

a.Predecessor adı verilen ilk alan öncekli node’u gösterir.
b.Length adı verilen ikinci alan kaynaktan bu node’a gelen yükün bir nevi hacmini ölçer.
c.Label isimli 3. alanda ise node durumu gösterilir.Node durumları “Permanent” ve “Tentative” olabilir.Yani “sürekli” ve “denemelik”

3-Tüm nodlar için durum kaydı parametreleri başlatılır ve uzunlukları sonsuza label’larıda “tentative” olarak belirtilir.
4-V1 t node olarak kabul edilir ve label’ı permanent olarak belirlenir.Şunu unutmamakta fayda var:bir label permanent olduktan sonra tekrardan geri dönüşü yoktur.
5-T node’una direk linki olan tüm tentative nodlar için,durum kaydı update edilmelidir.
6-Tüm tentative node’lardan önemi V1den az olan bir tanesi seçilir ve t node olarak ayarlanır.

Aslında bu algoritma burada anlatılacak kadar basit değil.O yüzden sadece üzerinden geçmekle yetindik.

DV algorithms:
Bir diğer algoritma biçimi olan DV ‘de ise routerlar her bir hedef için kendi table’larında en iyi yönlendirmeleri(route) barındırırlar.
Aşağıda tipik bir J routerın table’ını ve basit bir network grafiği görüyoruz.

Yukarıdaki tabloya göre eğer J routerı d router’ına paket göndermek isterse,bunu H router’ına göndererek başarabilir.Paket H’ye ulaştığında,H tablosunu kontrol eder ve paketin nereye gideceğine karar verir.
DV algorithms’de her router şu üç adımı gerçekleştirir;

1-Direk bağlı olan linklerin önem sırası hesaplanır ve tabloya kaydedilir.
2-Belli bir zaman aralığında,bilgi paylaşımı olur.Kendi tablosunu komşu routerlara gönderip onlardanda bilgi alır.
3-Alınan bu bilgilere göre kendi tablosunda update işlemi yapar.

Bu algoritmanın en büyük sorunlarından biri “Count to infinity” dir.Bu sorunu bir örnekle açıklamaya çalışalım.

Yukardaki grafikte olduğu gibi bir network düşünelim.Burada görüldüğü gibi A routerıyla diğerleri arasında sadece bir link var.
Şimdi A ve B arasındaki linkin kesildiğini düşünelim.Bu anda B kendi tablosunu doğrular.Bir süre sonra routerlar kendi bilgilerini paylaşıma açarlar ve B , C’nin tablosunu alır.C routerı A ve B arasında olan kesintiden bihaber olduğu için a’ya doğru 2 değerinde bir linki olduğunu sanar.(c’den b’ye bir link,b’den a’yada bir link,toplamda c’den a’ya 2 link.ama aslında b-a arası kesintide).
B bu tabloyu alır ve zannederki c ve a arasında bir link var.Bu yüzden kendi tablosunu doğrular ve değerini 3′e çeker.(1 tane b-c arası,2 tanede a-c arası.çünkü c böle demiştir).
Bir müddet sonra routerlar tablolarını gene değişime sokarlar.C ,B’nin tablosunu alınca onun A’ya olan link değerini 1′den 3′e çektiğini farkeder.Bunun üzerine kendi tablosunu update edip değeri 4′e çeker.(C’den B’ye 1,B’den A’ya 3.Çünkü B böle demiştir.)
Ve bu işlem loop olmaya başlar.Sonsuz değere kadar ilerler.

Hierarchical Routing:

LS ve DV algoritmalarının ikisindede gördüğümüz gibi routerlar network üzerindeki diğer routerların bilgilerini kendi üzerlerinde tutarlar.Fakat network büyüdükçe,haliyle router sayısıda arttıkça bu iş iyice zorlaşır.Bu problemi aşmak için Hierarchical Routing kullanılır.
Aşağıdaki grafikte olduğu gibi bir network düşünelim.

Burada node’lar arasındaki en iyi yönlendirmeleri bulmak için DV algoritması kullanalım.Bu durumda networkteki her bir node 17 kayıtlı bir routing table’a sahip olmak zorundadır.Yukarıda A router’ının route tablosunu görüyoruz.

Hierarchical Routing sisteminde routerlar “regions” adı verilen sınıflara ayrılır.Bir region’daki router sadece içinde bulunduğu regiondaki routerlar hakkında bilgi sahibidir.Dışarıdaki diğer regionlar içindeki routerlar hakkında hiçbir bilgi tutmaz.Sadece herbir region hakkında yalnızca 1 kayıt tutulur.

Eğer A region 2′deki herhangi bir routera paket göndermek isterse,bunu B’ye ileterek yapar.
Bu şekilde bir yapıyla network trafiğide fazlasıyla yorulmamış olur.

Routing için kullanılan algoritmalardan bahsettik.Şimdi dynamic routing işlemi için kullanılan routing protcollerini incelemeye başlayabiliriz.

Routing Information Protocol (RIP):

Genel olarak baktığımızda en çok kullanılan yada adı duyulan, Distance Vektor protokollerden biridir.Başlıca iki kriteri vardır.Geçit sayısı ve metric’ler.Geçit sayısı hedefe ulaşma sırasında paketin geçtiği gatewayler yani diğer routerlardır.RIP protokolünde maksimum geçit sayısı 15′dir.Yani bir paketi göndermek için 15 ayrı router’a sıçrayabiliriz.Ayrıca 30 saniyede bir güncelleme yaparak kendi router table bilgilerini diğerleriyle paylaşır.
Yalnız çok büyük netowrklerde sıkıntıya sebep verir.Çünkü gördüğümüz gibi kendisi bir DV protokolüdür.Yukarıda anlattıklarımızı hatırlarsak Distance Vektorde routerlar networkteki olası tüm yolları ve diğer router bilgilerini tutar.Çok büyük bir network düşündüğümüzde 30 saniye olan interval değeri iyice canımızı sıkmaya başlayabilir.

RIP protokolünün 2 versiyonu vardır.

RIPv1:
Bu versiyonda updateler subnet(alt ağ bilgisi) bilgisi içermezler.Kendisi RFC 1058′de tanımlı olup VLSM(variable length subnet masks) desteği yoktur.En önemli güvenlik açıklarından biride bu versiyonda authentication yani kimlik denetimi desteği yoktur.Broadcast yapar.

RIPv2:
Versiyon 1′ göre karşılaştırma yapıcak olursak;

VLSM(variable length subnet masks) ve authentication desteği vardır.
RFC 1721-1722-2453de tanımlıdır.
Bu versiyondada 15 geçit sayısı sınırı devam etmektedir.
Multicast yapar.

Ayrıca RIPng isminde 3.bir versiyonda bulunmaktadır.(RFC 2080)Bu versiyonla birlikte IPv6 desteklenir.

Şimdi routerımız üzerinde RIP ile ilgili birkaç konfigurasyon yapalım.

Router(config)# router rip
Router(config-router)# network ip-adresi

Bu iki komutla routerımız üzerinde rip konfigurasyonu yapabiliriz.Tabiki subnet bilgisini girmemize gerek yok çünkü rip bir classful protocol olduğu için subnet desteği yoktur.
router# show ip protocols
komutuyla rip konfigurasyonu yaptığımızı teyit ederiz.Çıktıda bize interval değerini,girilen routeları ve distance’i gösterir.

Version2′deki authentication için;

Router(config-if)# ip rip authentication key-chain name-of-chain
Router(config-if)# ip rip authentication mode {text | md5}

Ayrıca kendi router bilgilerimizi paylaşmak için spesifik bir router seçmek istersek;

Router(config-router)# neighbor ip-adresi

komutunu kullanırız.
Aslında RIP protokolünü devreye soktuğumuzda denemenin en iyi yolu,bu router üzerinden geçen ik ayrı networkün birbirine ping atmasını sağlamaktır.Böylece iki networkün birbirine ulaşıp ulaşamdığını,böylecede rip’in işe yarayıp yaramadığını kontrol edebiliriz.

Son olarak rip protokülünün kontrolü için
debug ip rip komutunu kullanabiliriz.Bu komutla birlikte rip üzerinden gönderilen ve alınan paketleri metric ve subnet bilgileriyle birlikte görüntüleyebiliriz.

Interior Gateway Routing Protocol(IGRP):

Rip’in yetersizliklerini gören cisco firması tarafından oluşturulmuş bir protokoldür.Yetersizlikten kastımız örneğin rip’de en fazla hop count yani hedefe ulaşmada geçilmesi gerekn router sayısı 15′ti.IGRP’de bu sayı 255′ çıkarılmıştır.Buda büyük networklerde oldukça işimizi görür.
En iyi yönlendirmeyi seçmek için metric tabanlı işlem yapar.Metricte ise özellikle delay(gecikme zamanı) ve bandwidth kullanır.Rıpteki 30 saniyelik interval IGRP’de 90 saniyedir.

IGRP Yapılandırmasını aşağıdaki gibi gerçekleştirebiliriz;

Router(config)#router igrp 100
Router(config-router)#network 10.0.0.0

Bu konfigurasyonun RIP’den farkı gördüğümüz gibi “100″ ile belirtilen değerdir.Bu değer AS numarasıdır.
AS numarasının ne olduğundan kısaca bahsedicek olursak;

Autonomous systems:
Autonomous systems yani AS , ortak bir routing stratejisini paylaşan bir yönetim altındaki network topluluklarıdır.Bu topluluk dış dünyaya tek bir birim olarak gözükür.
The American Registry of Internet Numbers (ARIN), herhangi bir hizmet sağlayıcı(ISP) , yada bir administrator her AS’ye 16 bitlik bir numara atar.Routing Protocolleri,örneğin cisconun IGRP’si, autonomous system number gerekliliğini şart koşar.

Autonomous systems (AS) global internetwork daha küçük ve yönetilebilinir networklere bölünmesini sağlar.Herbir AS’in kendi kuralları ve policyleri vardır.Ayrıca kendilerini dünya üzerindeki diğer AS’lardan ayıran benzersiz birde AS numaraları vardır.

Yukarıdaki konfigurasyonda AS numarası olarak 100 verdik.Bu şu demektir:Bu router IGRP yönlendirme bilgilerini sadece AS numarası 100 olan routerlarla paylaşacaktır.Bu şekilde kontrol sürecide kolaylaşmıştır.

RIP’deki gibi analiz yapmak istediğimizde aşağıdaki komutu çalıştırırız.
Router# debug ip igrp

Enhanced Interior Gateway Routing Protocol(EIGRP):

IGRP ailesinden,cisco tarafından üretilen bir protocoldür.IGRP’nin bir üst sürümüde denilebilinir.
Distance vector tipinde bir protocol olmasına rağmen link state özellikleride taşır.
VLSM desteği vardır.
IP, IPX, AppleTalk protokollerini destekler.
IGRP gibi en iyi yolu seçerken metric hesaplamasından default olarak bandwidth ve delay(gecikme süresi) kullanır.
IGRP’den en büyük farkı ise belli sürelerde yapılan güncelleme yapısıyla çalışmamasıdır.Bir değişiklik algıladığında kendi table’ında değişkliği yapar ve tüm network’e yani diğer routerlara bütün tabloyu göndermek yerine sadece değişiklik olan kısmı gönderir.Buda tabiki network bant genişliğinde önemli bir tasarruf demektir.

EIGRP teknolojisi şu 4 adım üzerinden çalışır,

1-Komşu Keşfi:

Link state protocolünün gereği,eigrp routerları belirli zaman aralıklarında etrafa hello packeti gönderirler.Böylece komşu routerların online olup olmadıklarını öğrenirler.Bir LAN networkünde yada point-to-point konfigurasyonunda bu mesajlar 5 saniyede bir multicast olarak gönderilir.Multipoint bir konfigurasyonda ise paketler 60 saniyede bir gönderilir.Bu paket karşı taraf tarafından alındığında bizim routerımız diğer routerın online olduğunu ve kendi route tablosunu paylaşabileceğini anlar.Eğer 3 tane hello paketi ulaşamazsa karşıdaki router offline olarak gözükür.

2-Reliable Transport Protocol:
Reliable Transport Protocol EIGRP güncellemelerinin diğer routerlara doğru sırayla ulaşıp ulaşmadığından sorumludur.Bu yayın 224.0.0.10 adresine multicast olarak yapılır.Herhangi bir günceleme diğer routera ulaştığında Reliable Transport Protocol bir onay mesajı bekler.Böylece karşılıklı güncelleme doğrulanır.

3-Diffusing Update Algorithm

DUAL olarak bilinen bu algoritmayla router kendi route tablosunda yedek routelar oluşturur.Böylece bir yoldan ulaşmaya çalışıp başarılı olmadığında vakiy kaynetmeden diğer yolu seçerek devam eder.

4-Protocol-Dependent Modules

EIGRP tarafından desteklenen diğer protokollerden sorumlu modüllerdir.(IP, IPX, AppleTalk)
Örneğin IP-EIGRP modülü IP içerisine paketlenmiş dataların gönderilip alınmasından sorumludur.

EIGRP protokolünün routerımız üzerindeki konfigurasyonu için;

Router(config)# router eigrp 100
Router(config-router)# network 10.0.0.0

IGRP ile aynı şekilde AS numarasına ihtiyaç duyar.
Yönetim bazlı birkaç komutdan daha bahsedebiliriz.

Router# show ip eigrp neighbors
Komşu routerlar hakkında bilgi toplama

Router# show ip eigrp topology
Topoloji tablosunu görüntüleme

Router# show ip route eigrp
Analiz işlemi

Open Shortest Path First(OSPF):

Son inceleyeceğimiz protokol OSPF’dir.Internet Engineering Task Force tarafından RFC 2328′de tanımlanmıştır.Link state bir protokoldür.Dijkstra algoritmasını kullanarak hedefe gidecek en kısa yolu bulmaya çalışır.Bu algoritmanın işleyiş tarzından yukarıda bahsetmiştik.Guncellemeler için interval değeri 30 dkdır.Vlsm’yi destekleyen classless bir yapısı vardır.

OSPF protokolü AS ve arealar mantığı ile çalışır.Güncellemelerde sadece ilgili are içinde gerçekleşir.
Tüm routerların bağlanması için oluşturulan ilk area’ya backbone area denir ve area0 olarak isimlendirilir.Yani areao’ı kesin oluşturmamız gerekli.

Konfigurasyon kısmı ise diğer protocollerden biraz farklıdır.

Burada bir process id tanımlamamız gerekir.Diğer routerdaki idler’le aynı olucak diye bir şartımız yok.
İkinci kısımda ise 10.1.0.1 ip adresli interface’i ospf’ye eklemiş olduk.Fakat yazmamız gereken bir diğer değerde wild card mask değeridir.Wild card mask tanımlayarak hangi iplerin kontrol edilip edilmeyeceğini dair bir network aralığı belirleriz.(subnet mask gibi)
http://www.subnet-calculator.com/wildcard.php adresinden hesaplama yaparak istediğimiz wild card maskı bulabiliriz.

Komuttaki son değerde area bilgisidir.Bu değer 0-4294967295 aralığında kullanılabilinir.

Konfigurasyondan sonra bilgi alma amacıyla aşağıdaki komutları kullanabiliriz;

Router# show ip ospf interface
Area ID bilgileri

Router# show ip ospf neighbor
OSPF komşuları hakkında bilgi

Üzerlerinden kısa kısa geçerek routing protocollerini anlatmaya çalıştık.Static route dışında routerların kendi işleyişlerini,table paylaşımlarını,algoritmaları inceledik.

En son olarak bilmemiz gereken bir özellikte Administrative Distance.
Administrative Distance: Bu değerler sayesinde routerlar varsayılan routelar arasındaki en iyi yolu seçerler.AD’si küçük olan protocolün her zaman için önceliği vardır.
Mesela bir router hem OSPF’den hemde IGRP’den bir yönlendirme aldı.Bu durumda ikisinden birini seçmek zorunda.Ve bu seçim kendisine göre en iyisi olmalı.Bu durumda protocollerin Administrative Distance değerlerini karşılaştırır ve yönlendirme için 110 yerine 100 olan IGRP versiyonunu seçer.

Aşağıda Cisco cihazlar için kullanılan Administrative Distance değerlerini görebiliriz.

Şunuda belirtmemiz gerekir.Static bir route girdiğimizde bunun değeri default olarak 1 gelir.

Aynı şekilde protocollerin Administrative Distance değerini değiştirirek tercih sırasınıda değiştirebiliriz.
Örneğin rip protocolünün değerini 90′a çekelim.

R1(config)#router rip
R1(config-router)#distance 90

Bu komutla birlikte rip’in 120 olan değeri 90′a çekildi.Eğer bu router üzerinde IGRP ve RIP aynı anda tanımlı olsaydı yukarıdaki komuttan önce router seçim yaparken IGRP’u seçicekti.
Ama değeri 90 yaptıktan sonra routerımız yönlendirme için RIP’i seçicektir.
Aynı zamanda Administrative Distance değerini yedek hat kullanımındada kullanabiliriz.